jaarfeestencirkelterug

Driekoningen

‘De ster, de ster moet ommegaan,
wij moeten vanavond nog verder gaan,
wij moeten vanavond nog verder gaan.’

In vroegere tijden verscheen er plotseling een heldere ster aan de hemel. Het stralende licht ging aan de gewone mens voorbij. Toch waren er wijze koningen, echte zieners die al lange tijd vol spanning de hemel bestudeerden op zoek naar die ster. Ze zou een geboorte aankondigen, een nieuw leven. Elk nieuw leven, kondigt een afscheid aan van een tijdperk en het ontstaan van iets nieuws.

Hun vreugde was dan ook groot, toen de hemel een nieuw begin op aarde aankondigde. Nu was de vraag wat ze aan dat nieuwe leven, die koning van de mensen zouden geven. Misschien willen we hem iets van onze tijd schenken? Elk voor zich keken ze rond in hun land en zochten naar iets wat symbool kon staan voor de kennis van hun volk.

In Egypte woonde er een jonge krachtige koning, Caspar. Zijn volk kende de kracht van mirre. Het bittere kruid werd zelfs gebruik om koningen te zalven en doden te balsemen. Laat zijn hele lichaam zo doordrongen zijn van kracht, net zoals mirre. Zijn daden zullen goed en groot zijn.

In Perzië bedacht koning Melchior om goud te schenken. Laat zijn gedachten en woorden zo stralen als goud dat het ieders hart doordringt.

De oude koning, Balthasar staarde naar de hemel. Ook hij wilde iets schenken. Hij koos voor wierook want in zijn land Indië bracht het mensen dichter bij elkaar tijdens het offeren of tijdens het gebed. Er is meer tussen hemel en aarde dan zichtbaar is met het blote oog. Ik hoop dat deze kennis nooit verloren gaat.

Zo mogen we het driekoningenfeest beschouwen als het feest van de toekomst, van het nieuwe, van het wordende. De koningen roepen ons op om op zoek te gaan naar nieuwe kracht. Om de stralende ster in onszelf te vinden en deze met eerbied te volgen.